De Henkies

rupsAugustus 2019

Er zaten gaatjes in de blaadjes van de pas gekochte basilicumplant. Een lichtgroene rups smikkelde zich een weg door het paradijs. ‘Hoera, een huisdier!’, riep mijn dochter en stopte hem in het ronde plastic potje met vergrootglas bovenop, dat ze pas geleden had gekregen. Zo kon ze hem goed bestuderen en vooral gevangen houden. Alle blaadjes van de plant die aangevreten waren, kreeg hij erbij en we doopten hem ‘Henkie’. Op de een of andere manier vind ik niet-aaibare dieren altijd minder eng als ze een gewone-mensen-naam hebben. Richard, Pieter, Henkie…

Niels en Mariëlle

tentAugustus 2019

Iedereen die een jaar of twintig geleden regelmatig keek naar het tv-programma ‘Eigen huis en tuin’, weet wat ik bedoel met een ‘niets-aan-de-hand-achtergrond-muziekje’. Terwijl Nico met het grootste gemak de meest duizelingwekkende kluscapriolen uithaalde, klonk er een deuntje dat probleemloos minutenlang in een loop herhaald kon worden. Een deuntje dat decennialang voorin je hoofd bleef zitten ook. Er zat iets panfluitachtigs in en het klonk een beetje alsof iemand het tussen zijn tanden door floot. Ultiem ontspannen, was de boodschap. Gewoon zorgeloos klussen. 

De gast

Mei 2018

“Is het kind dat met Lego speelt thuis?” Voor me staat een jongen van een jaar of acht. Dezelfde leeftijd als mijn zoon, alias het-kind-dat-met-Lego-speelt. “Nee, hij is er niet”, zeg ik. “Ken je Lieuwe?” Na een korte denkpauze schudt hij nee. “Ik wil gewoon iemand om mee te spelen, want mijn moeder is niet thuis.” “Maar hoe weet je dan dat Lieuwe hier woont? Of ga je alle huizen langs, op zoek naar iemand om mee te spelen?” Hij is mijn vragen nu al beu. Op zijn rug hangt een grote, sportieve rugzak. In de zijkant van zijn haar is een patroon geschoren. “Doei”, mompelt hij en hij loopt weg.