De gast

Mei 2018

“Is het kind dat met Lego speelt thuis?” Voor me staat een jongen van een jaar of acht. Dezelfde leeftijd als mijn zoon, alias het-kind-dat-met-Lego-speelt. “Nee, hij is er niet”, zeg ik. “Ken je Lieuwe?” Na een korte denkpauze schudt hij nee. “Ik wil gewoon iemand om mee te spelen, want mijn moeder is niet thuis.” “Maar hoe weet je dan dat Lieuwe hier woont? Of ga je alle huizen langs, op zoek naar iemand om mee te spelen?” Hij is mijn vragen nu al beu. Op zijn rug hangt een grote, sportieve rugzak. In de zijkant van zijn haar is een patroon geschoren. “Doei”, mompelt hij en hij loopt weg.

Eindstation

April 2018

Uit het niets schiet ik naar voren. Onder mijn voeten klinkt een geratel, als dikke takken die knappend breken. Binnen een paar tellen staan we stil. Buiten schemert het. Geen station te zien. ‘Dames en heren’, klinkt het even later door de verstomde ruimte, ‘we hebben een aanrijding gehad. We gaan onderzoeken wat het is.’

Foute panty

Juni 2017

Geïnspireerd door een topvrouw in mijn omgeving vond ik dat de tijd rijp was voor een huidkleurige panty. Deze vrouw (ook veertig jaar, ook twee kinderen, ook sociaal betrokken en dan houden de overeenkomsten helaas wel op) combineert steevast haar sjieke rokjes en vrolijke stippeljurken met een huidkleurige panty, viel me op. En dat staat verdomd goed. En wie wil er in de lente nou nog een donkere panty aan?